شعاری برای زیستن

به دنبال مدرکی گمشده میگشتم ولی از لا به لای کلی کاغذ و دفتر متنی رو پیدا کردم که ارزش بارها خوندن رو داره. با هر بار خوندنش احساس میکنم هستی چیزی فراموش شده رو به یادم میاره. با پوزش از نویسنده ناشناسش کمی تغییرش دادم که شیوا تر بشه.

شعاری برای زیستن:

حرمت خود را هرگز در میدان مقایسه خود با دیگران مشکن که ما هر یک موجوی بی نظیر و یگانه ایم . آرمانهای خو یش را به مقیاس معیارهای دیگران بنیاد مکن زیرا تنها تو میدانی که بهترین در زندگیت چگونه معنا میشود.

هراسی به خود راه مده از پذیرفتن این حقیقت که هنوز پله ای تا کمال فاصله باشد. پیوند میان ما انسانها خط نازک همین فاصله است. بر خیز و بی هراس خطر کن. در هر فرصتی بیاویز و بدینسان است که به مفهوم شجاعت دست خواهی یافت.

آنگاه که بگویی دیگر نخواهمش یافت، عشق را از زندگی خود رانده ای. عشق چنان است که هرچه بیشتر ارزانی داری سرشار تر شود و هرگاه آنرا تنگ در مشتت گیری آسانتر از کف رود. پروازش ده تا پایدار بماند.

از کنار آنچه به قلب تو نزدیک است آسان مگذر. بر آنها چنگ در انداز، آنچنان که بر زندگی خویش ، که بی حضور آنان زندگی مفهوم خود را از دست میدهد. با دم زدن در هوای گذشته و نگرانی فرداهای نیامده مگذار زندگی از لابه لای انگشتانت فرو لغزد. هر روز همان روز را زندگی کن. بدین سان تمامی عمر را به کمال زیسته ای.

هرگز امید را ازدست نده تا آنگاه که چیز دیگری برای از دست دادن داری. همه چیز در آن لحظه به پایان میرسد که قدمهای تو باز می ایستد. رویاهایت را فرو مگذار که بی آنان زندگانی را امیدی نیست و بی امید زندگی را آهنگی نباشد. از روزهایت شتابان گذار مکن که در التهاب این شتاب نه تنها نقطه سرآغاز خویش که حتا سر منزل مقصود را گم کنی. زندگی مسابقه نیست. زندگی یک سفر است و تو مسافر آن باش که در هر گامت ترنم خوش لحظه ها جاریست.